W MedicaMed wykonujemy następujące badania:

  • antytrombina III
  • czas kaolinowo-kefalinowy ( APTT)
  • białko C
  • białko S
  • D-dimery
  • Fibrynogen
  • mutacja Leiden czynnika V
  • czas protrombinowy (PT)

Czas oczekiwania na wyniki 1 dzień

Antytrombina III

Jest naturalnym antykoagulantem. Wraz z heparyną hamują krzepnięcie. AT III jest naturalnym inhibitorem czynników krzepnięcia oraz plazminy. Jej niedobór usposabia do stanów zatorowo-zakrzepowych. Jest intensywnie zużywana w przebiegu DIC. Zalecane jest bezpośrednie oznaczenie przy braku efektu wydłużenia APTT pod wpływem niefrakcjonowanej heparyny, w zespole nerczycowym (ryzyko zakrzepów), w chorobach wątroby z upośledzoną syntezą białek.

APTT

Badanie pozwala diagnozować zaburzenia w drodze wewnątrzpochodnej układu krzepnięcia, głównie w zakresie obniżenia aktywności czynnika VIII i IX, a także czynników kontaktu, dodatkowo jest pomocne w wykrywaniu krążących antykoagulantów (toczeń). Jako badanie przesiewowe jest wykorzystywane w różnicowaniu skaz krwotocznych. Dodatkowo służy jako badanie monitorujące leczenie niefrakcjonowaną heparyną. Stanowi istotny element diagnostyki przed leczeniem operacyjnym.

D-dimery

D-dimery stanowią element produktów degradacji fibryny. Wykorzystywane są jako marker stanów zatorowo- zakrzepowych, ze szczególnym uwzględnieniem zatorowości płucnej. Badanie przydatne w diagnostyce DIC.

Fibrynogen

Jest I czynnikiem krzepnięcia. Jest syntetyzowany w wątrobie. Wskazania do oznaczenia stężenia fibrynogenu obejmują podejrzenia występowania zaburzeń w układzie krzepnięcia: skaza krwotoczna, dysfibrynogenemia w przebiegu trombofilii, DIC. Obniżone wartości stężenia fibrynogenu występują w przypadku: upośledzenia syntezy w wątrobie (marskość, zapalenia, zatrucia), wrodzone (dysfibrynogenemia, afibrynogenemia), zwiększonego zużycia – DIC, masywne krwawienia, leczenie fibrynolityczne. Podwyższone stężenia wiążą się głównie z rolą fibrynogenu jako białka ostrej fazy (nieco opóźniony wzrost stężenia).

Czas protrombinowy (PT)

Badanie wykorzystywane jest w diagnostyce zaburzeń drogi zewnątrzpochodnej układu krzepnięcia osoczowego (cz. II, V, VII, X). Główne wskazania to: monitorowanie leczenia doustnymi antykoagulantami, diagnostyka wrodzonych i nabytych niedoborów czynników krzepnięcia drogi zewnątrzpochodnej, niedoboru witaminy K, chorób wątroby związanych z upośledzeniem syntezy białek, koagulopatii ze zużycia, dysfibrynogenemii. W wymienionych stanach dochodzi do wydłużenia czasu krzepnięcia.